Vol ongeloof keek ik wat er in mijn tas gestopt werd.

Datum: 
woensdag, mei 3, 2017 - 12:26

Hoe zuinig ik ook deed iedere maand, steeds weer moest ik bijleggen van het spaargeld dat ik nog had. Rondkomen van een ANW uitkering is een hele uitdaging en met twee pubers nog meer. Zeker als je door omstandigheden tijdelijk niet kan werken.

Ik liet mij niet kennen en koppig als ik was ploegde ik voort, nachten lag ik wakker hoe ik de rekeningen moest betalen en kon zorgen voor mijn kinderen.

Opeens was daar een bericht op de radio. Het bedrag om in aanmerking te komen voor de voedselbank was veranderd. Eerst wilde ik er niet aan. Want ach ik was vast niet zuinig genoeg. En de voedselbank die was er toch niet voor mij! En toch ging ik uitzoeken wat er nu precies binnen kwam en wat eruit ging. De uitkomst was verre van grappig. Het klopte inderdaad de inkomsten en uitgaven, van alleen al de vaste lasten, stonden kilometers ver uit elkaar. Hoe confronterend was dat. Het was duidelijk voor mij zo kon het echt niet langer.

Ik zocht het nummer van de voedselbank op en werd te woord gestaan door een bijzonder vriendelijke man die mij zei een mailtje te sturen naar de voedselbank om een afspraak te maken.    En echt waar, hij vroeg of ik nog te eten had. Ik stond perplex. Hoorde ik dat nu goed? Er vroeg zomaar iemand aan mij of ik nog te eten had. Alleen al van die vraag werd ik emotioneel.

Het mailtje was snel geschreven. En nog sneller werd er contact met mij opgenomen. Ik kon de dag erna al terecht. Ik stamelde nog wat van 'Ehm morgen nou ik weet niet of dat wel uit komt' en 'Ik kom vast niet in aanmerking, ik heb denk ik verkeerd gerekend...........' Achteraf bekeken, dat waren allemaal uitvluchten om maar niet afhankelijk te worden van de voedselbank. Want zeg nu zelf dat wil niemand.

Daar ging ik met allemaal papieren en een hart dat zwaar klopte in mijn keel. Ik was zenuwachtig. Zomaar vreemde mensen in je financiële keuken laten kijken is niet fijn. Afschuwelijk vond ik het. Er werd vast gezegd dat ik veel te veel geld uitgaf, wel kon gaan werken, ergens geld moest gaan lenen....................

Niks van dat alles. Ik werd met open armen ontvangen. Ik kreeg koffie er werd eerst gepraat met mij. Wie ik was, waar ik woonde, hoe de samenstelling van mijn gezin was. Ik werd op mijn gemak gesteld. Deze mensen waren echt geïnteresseerd in mij, in mijn leven en wilde helpen!

Na wat rekenwerk was het wel duidelijk. Ik had al veel eerder moeten komen. Dat ik een eigen huis had en rond reed in een oud barrel van een auto maakte niet uit voor wat er onder de streep uitkwam.

Ik kwam in aanmerking voor een pakket. Twee keer per week mocht ik komen met een tas om mijn eten op te halen. Je zult begrijpen dat ik blij was en aan de andere kant een flink potje heb zitten huilen. Als moeder wil je dit niet. En niet alleen als moeder. Mij was geleerd; zelf je broek ophouden, onafhankelijk zijn. Nu ik eerlijk was naar mijzelf, de situatie onder ogen zag en al het geleerde overboord gooide, zag ik in dat ik echt niet meer kon zonder de hulp van de voedselbank. En wat een geluk, doordat ik altijd zo zuinig was en mijn geld niet aan gekke dingen uitgaf, had ik 'nog' geen schulden.

Dezelfde week stond ik dan voor de eerste keer bij de voedselbank met vriendin en een vrolijk gekleurde boodschappentas in mijn hand. Ik voelde mij allerminst vrolijk. Nog steeds riep een stemmetje 'He joh wat sta je hier nou, is dit nu echt nodig?' En toch deed stond ik er want dit was mijn enige redding om niet nog verder in de problemen te raken.

De eerste keer heb ik het allemaal maar laten gebeuren. Vol ongeloof keek ik wat er in mijn tas gestopt werd. In korte tijd zat mijn tas vol met eten. Toen ik thuis kwam hebben we de tas uitgepakt alsof het een kerstpakket was. Wat een feest.

Ondertussen zijn we al een periode verder. De mensen die iedere week het eten aan mij geven leer ik steeds beter kennen. Het zijn aardige mensen stuk voor stuk. Je krijgt wel een nummertje voor je pakket, maar dat is dan ook het enige nummer dat je krijgt. Ze hebben geen oordeel over je. Ze zijn belangstellend. Het is er gezellig. Er staat koffie en thee en er is altijd wat lekkers. Soms lijkt het wel op een soort praathuis.

Hoe het nu met ons gaat? Financieel redden we het nu dankzij de voedselbank. Die wij liefkozend VB noemen. En er gloort licht aan de horizon. Waarschijnlijk heb ik een over een poosje een baan. Geen idee of ik het dan al ga redden zonder de voedselbank. Dat zie ik dan wel weer.

Wat ik wel weet?.............. dat als ik toen de telefoon niet gepakt zou hebben mijn situatie er nu beslist minder goed voor zou staan.

Mirjam